W procesie tworzenia śliny uczestniczą 3 ślinianki: przyuszna, podjęzykowa i podżuchwowa. Najbardziej aktywne są dwie pierwsze ślinianki t.j.: podżuchwowa i podjęzykowa, wydzielają one około 90% śliny.
Ślinotok może występować w chorobie Parkinsona, zespołach parkinsonowskich oraz stwardnieniu zanikowym bocznym, po niektórych urazach mózgu, czy też w stwardnieniu zanikowym bocznym.
W chorobie Parkinsona ślinotok jest stosunkowo częsty i może dotyczyć nawet 70% chorych. Jest on tu wynikiem upośledzonego połykania śliny i jednoczesnego nadmiernego pochylenia głowy do przodu, co sprzyja wyciekaniu śliny z ust.

Jeśli nasilenie ślinotoku w chorobie Parkinsona ma duże nasilenie, to może powodować krztuszenie się, aspirację śliny do płuc, co zwiększa ryzyko zapalenia płuc, czasem stany zapalne skóry wokół ust.
W takich sytuacjach warto skorzystać z metody ostrzykiwania ślinianek za pomocą toksyny botulinowej. Jest to metoda niezwykle skuteczna leczenia ślinotoku.

Toksynę botulinową podaje się wówczas obustronnie do ślinianek przyusznych oraz podżuchwowych. Korzystny efekt zabiegu może utrzymywać się do 7 miesięcy.